menu

@ မင်္ဂလာပါ... ZMC နည်းပညာ Website လေးမှကြိုဆိုပါတယ်.. တစ်ဉီးတစ်ယောက်တည်းနဲ့ နည်းပညာပေါင်းစုံကို လေ့လာရမှာ မလွယ်ကူသလို.. ပြန်လည်မျှဝေဖို့ဆိုရင် ပိုပြီးခက်ပါတယ်.. မိတ်ဆွေတို့ရောက်နေတဲ့ ဝက်ဘ်ဆိုဒ်လေးထဲမှာတော့ Admin ကိုယ်တိုင်ရေးသားထားသော Post များနှင့်အတူ +++ Online တစ်ခွင် ပြန့်ကြဲနေတဲ့ နည်းပညာများထဲမှ ကောင်းနိုးရာရာတို့ကို စုစည်းထားတဲ့အတွက် တချို့သောနေရာများတွင် Credit မပါရှိခဲ့သော် သည်းခံနားလည်ပေးစေလိုပါကြောင်း.... ဖတ်ရှုနားလည်ပေးတဲ့အတွက်လည်း ကျေးဇူးအထူးတင်ပါတယ်..

ကမၻာ႔အသက္အငယ္ဆံုး နုိဘယ္လ္ဆုရွင္ေလး မာလာလာ



ရွပ္အက်ီ အေရာင္ေဖ်ာ့ေတာ့ေတာ့ကုိ ၀တ္ဆင္ထားတ့ဲဲ မုတ္ဆိတ္ရွည္နဲ႔ လူရြယ္ တစ္ေယာက္ဟာ လမ္းေပၚ တက္လာၿပီး ေက်ာင္းသူေလးေတြ တင္ေဆာင္လာတဲ့ ဒုိင္နာ အမ်ဳိးအစား ေက်ာင္းကားကုိ လက္ျပတားၿပီး ရပ္ခုိင္း လုိက္တယ္။ ကားေဘးမွာ ေရးကပ္္ထားတဲ့ စာကုိ မေတြ႕သေယာင္ ဒါခူးရွားေက်ာင္းကားလားလုိ႔ ကားေမာင္း သူကုိ ေမးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကေလးေတြရဲ႕ အခ်က္အလက္ အခ်ဳိ႕ လုိခ်င္လုိ႔လုိ႔ ဆက္ေျပာတယ္။ ကားေမာင္းသူ အူစမန္က ဒါဆုိ ခင္ဗ်ား ေက်ာင္း႐ုံးခန္းကုိ သြားသင့္တယ္လုိ႔ ျပန္ေျဖလုိက္တယ္။ အဲဒီလုိ သူက အေရွ႕မွာ ေမးျမန္းေနစဥ္ ေနာက္ အမ်ဳိးသား တစ္ေယာက္က ဒုိင္နာကားရဲ႕ ေနာက္ဘက္ကုိ ေရာက္လာတယ္။
မာလာလာ ဘယ္သူလဲ၊ မုိနီဘာက ကၽြန္မကုိ ေဟ့ နင့္ကုိ အင္တာဗ်ဴးဖုိ႔ သတင္းေထာက္နဲ႔ တူတယ္လုိ႔ လွမ္းေျပာတယ္။ မိန္းကေလးေတြ ပညာသင္ၾကားႏုိင္ေရးအတြက္ ကၽြန္မ စၿပီး စည္း႐ုံး လႈပ္ရွားမႈေတြ ျပဳလုပ္ကတည္းက သတင္းေထာက္ အေတာ္မ်ားမ်ား ကၽြန္မဆီ လာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုလုိ လမ္းေပၚမွာ ကားရပ္ခုိင္းတာေတာ့ မႀကံဳဖူးေသးပါဘူး။အဲဒီလူူဟာ ဖ်ားနာေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္လုိ သူ႔ရဲ႕ ပါးစပ္နဲ႔ ႏွာေခါင္းကုိ လက္ကုိင္ပ၀ါနဲ႔ ဖုံးအုပ္ထားတယ္။ကၽြန္မတုိ႔ ဒုိင္နာကားေနာက္ထဲ သူ႔ရဲ႕ ကုိယ္ကုိတုိး၀င္လာၿပီး မာလာလာ ဘယ္သူလဲလုိ႔ ေမးတယ္။
ဘယ္သူမွေတာ့ ျပန္မေျဖေပမယ့္ အကုန္လုံးက ကၽြန္မဆီကုိ လွမ္းၾကည့္ေနတယ္။ သူဟာ အနက္ေရာင္ ပစၥတုိကုိ ထုတ္လုိက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းသူေတြ အကုန္လုံး ေၾကာက္လန္႔တၾကား ေအာ္ဟစ္ၾကတယ္။ မုိနီဘာရဲ႕ လက္ကုိ ကၽြန္မ ခပ္တင္းတင္း ဆုပ္ကုိင္ထားမိတယ္။သူငယ္ခ်င္းေတြက အဲဒီလူ ေသနတ္နဲ႔ သုံးခ်က္ပစ္တယ္လုိ႔ ေျပာတယ္။ ပထမဆုံး က်ည္ဆန္ဟာ ကၽြန္မရဲ႕ ဘယ္ဘက္ မ်က္လုံးခြံကေနျဖတ္ၿပီး ကၽြန္မ ဘယ္ဘက္ပခုံးေအာက္ ကေန ေပါက္ထြက္သြားတယ္။ ကၽြန္မ မုိနီဘာရဲ႕ အေပၚ ေခါင္းနဲ႔ ထုိးက်သြားတယ္။ ေနာက္က်ည္ဆန္ႏွစ္ခုက ကၽြန္မေဘးနားက ေက်ာင္းသူေလးေတြကုိလည္း ထိမွန္ သြားတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက ေနာက္မွ သိရတာက အဲဒီလူ ကၽြန္မတုိ႔ကုိ ေသနတ္နဲ႔ ပစ္တဲ့ လက္ဟာ တဆတ္ဆတ္ တုန္လုိ႔ေနတယ္တဲ့။ ေဆး႐ုံကုိေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ ဆံပင္အရွည္နဲ႔ မုိနီဘာရဲ႕ ေပါင္ဟာ ေသြးေတြနဲ႔ နီရဲေထြးလုိ႔တဲ့။

ကၽြန္မရဲ႕ နာမည္ မာလာလာဟာ အာဖဂန္နစၥတန္ရဲ႕ ႀကီးျမတ္တဲ့ သူရဲေကာင္းအမ်ဳိးသမီး မာလာလုိင္ရဲ႕ နာမည္ကို ယူၿပီး မွည့္ထားတာ ျဖစ္တယ္။ မာလာလုိင္ဟာ အဂၤလိပ္ နယ္ခ်ဲ႕ေတြနဲ ့တုိက္ပြဲမွာ ဒဏ္ရာရတဲ့ အာဖဂန္စစ္သားေတြကုိ ေဆးေပးေရတုိက္ ေစာင့္ေရွာက္ေပးေနရင္းက အလံကုိင္ စစ္သားက်သြားတဲ့အခါ သူမရဲ႕ ပ၀ါအျဖဴကုိ ကုိင္ေဆာင္ လႊင့္ယမ္းၿပီး အာဖဂန္စစ္သား ေတြ ေရွ႕ကေန တုိက္ပြဲကုိ ဦးေဆာင္ လႈံ႔ေဆာ္ခဲ့တဲ့ ဇာနည္သူရဲေကာင္းမ ျဖစ္တယ္။ ကၽြန္မ အေဖဟာ သူမအေၾကာင္းကုိ အိမ္မွာ အၿမဲတမ္း ေျပာျပေလ့ရွိတယ္။ ကၽြန္မ ေမြးဖြားႀကီးျပင္းတဲ့ အရပ္ဟာ ကမၻာေပၚမွာ အလွဆုံးေဒသတစ္ခု ျဖစ္တယ္။ ဆြက္တ္ ေဒသဟာ အလွဆုံး အႀကီးျမတ္ဆုံး ေတာင္ကုန္းေတြ အၾကားမွာ ရွိတယ္။ တသြင္သြင္ စီးက် ပန္းထြက္ေနတဲ့ ေရတံခြန္ေတြ၊ ၾကည္လင္ေအးျမတဲ့ ေရကန္ေတြ ရွိတဲ့ ေတာင္ၾကားေဒသရဲ႕ အ၀င္၀မွာ သုခဘုံသုိ ့ႀကိဳဆုိပါ၏လုိ႔ ေရးထားတယ္။ ေရွးတုန္းက ဆြက္တ္ကုိ ပန္းဥယ်ာဥ္လုိ႔ အဓိပ္ၸာယ္သက္ေရာက္တဲ့ ဥဒရာနလုိ႔ ေခၚဆုိၾကတယ္။ ပါကစ္ၥတန္ရဲ႕ ပထမဦးဆုံး ႏွင္းေလွ်ာစီး အပန္းေျဖစခန္း ရွိလုိ ့အေရွ႕တုိင္းရဲ႕ ဆြစ္ဇာလန္လုိ႔လည္း တင္စားၾကတယ္။

ေက်ာင္းသူေလးေတြ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ စာသင္ပါေစ

ကၽြန္မတုိ႔ရဲ႕ သည္ေတာင္ၾကားေဒသေလးမွာ အိမ္အေတာ္ မ်ားမ်ား တီဗီ မရွိတာရယ္၊ လူအေတာ္မ်ားမ်ား စာမဖတ္တတ္တာတုိ႔ေၾကာင့္ သတင္း အဆက္အသြယ္ မျပတ္ဖုိ႔ ေရဒီယုိကုိပဲ အားကုိးရတယ္။ ေရဒီယုိ အစီအစဥ္တစ္ခုဟာ လူေတြအၾကားမွာ ေရပန္းစားလာတယ္။ အဲဒီ အစီအစဥ္ကေတာ့ ဖာဇ္လူလာ ထုတ္လႊင့္တဲ့ ေရဒီယုိမူလာလုိ႔ ေခၚတဲ့ အစီအစဥ္ျဖစ္တယ္။ ညတုိင္း ၈ နာရီကေန ၁၀ နာရီၾကားနဲ႔ နံနက္ ၇ နာရီမွ ၉ နာရီၾကား လာတယ္။ ဖာဇ္လူလာက သူ႔ကုိယ္သူ အစၥလာမ္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးသမား၊ ကုိရန္္ က်မ္းစာရဲ႕ အဓိပ္ၸာယ္ အႏွစ္သာရေတြကုိ ဖြင့္ဆုိရွင္းျပႏုိင္သူ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ လူထုကုိ မိတ္ဆက္တယ္။ လူေတြ ေကာင္းမြန္တ့ဲ အက်င့္ေတြကုိ ဘယ္လုိ ေမြးျမဴရမယ္၊ ဆုိးတဲ့ အက်င့္ေတြကုိ ဘယ္လုိ ပစ္ပယ္ရမယ္၊ ဘုရား ၀တ္မျပဳခင္ ခႏ္ၶာကုိယ္ကို ဘယ္လုိ သန္႔စင္ေဆးေၾကာရမယ္ စတာေတြကုိ နားေထာင္ခ်င္စဖြယ္ ျဖစ္ေအာင္ ညင္သာ မွ်တတဲ့ အသံနဲ႔ ေျပာၾကားတယ္။ ဒါေပမဲ့ တစ္ခါတေလ မုိးႀကိဳးပစ္လွ်ပ္စီး လက္သလုိ ထစ္ခ်ဳန္းတဲ့ အသံနဲ႔ လူေတြကုိ ေခတ္ေပၚ ဂီတ နားေထာင္တာေတြ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ တာေတြျ မဴးထူးကခုန္တာေတြ မလုပ္ၾကဖုိ႔နဲ႔ အဲဒီလုိ အျပစ္ရွိတဲ့ အလုပ္ေတြဟာ ေျမငလ်င္ လႈပ္မႈေတြကုိ ျဖစ္ေပၚေစတယ္လုိ႔ သတိေပး ေျပာၾကားတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ အေဖက သူ႕ကုိ အ႐ူးတစ္ေယာက္လုိ ေလွ်ာက္ေျပာေနတယ္လုိ႔ ေ၀ဖန္ သလုိပဲ။ ကုိရန္က်မ္းစာရဲ႕ မူရင္း အာရပ္ ဘာသာကုိ လူေတြ နားမလည္တာကုိ အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး အဲဒီလုိ တားျမစ္ ပိတ္ပင္တဲ့ အဓိပ္ၸာယ္ အမွားေတြကုိလည္း သင္ၾကား ထုတ္လႊင့္တယ္။ ေျခာက္လအတြင္းမွာ တာလီဘန္ေ တြဟာ အိမ္ေတြက တီဗီေတြ စီဒီေတြ ဒီဗီဒီေတြကုိ လုိက္လံ ေကာက္ခံ သိမ္းယူၿပီး လမ္းေတြေပၚမွာ စုပုံ မီး႐ႈိ႕တယ္။

တစ္ေန႔မွာ ေထာင္ထဲ အခ်ဳပ္ခံေနရတဲ့ စစ္ေသြးႂကြ ေခါင္းေဆာင္ ဆူဖီမုိဟာမက္က ပညာေရးဟာ မိန္းကေလး ေတြအတြက္ မဟုတ္ဘူးလုိ႔ ေျပာၾကားလုိက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ေရဒီယုိ မူလာရဲ႕ အစီအစဥ္ေတြဟာ ေက်ာင္းေတြဘက္ လွည့္လာတယ္။ မိန္းကေလးေတြ ရွိတဲ့ ေက်ာင္းစီမံအုပ္ခ်ဳပ္ သူေတြကုိ ျပစ္တင္ေ၀ဖန္ၿပီး ေက်ာင္းက ႏုတ္ထြက္သြားတဲ့ ေက်ာင္းသူေတြကုိ ခ်ီးမြမ္း ေျပာၾကား တယ္။ ဘာေၾကာင့္ မိန္းကေလးေတြကုိ ေက်ာင္း မသြားေစခ်င္တာလဲလုိ႔ အေဖ့ကုိ ေမးၾကည့္ေတာ့ တာလီဘန္ေတြဟာ လက္နက္ထက္ စာေရးေဘာပင္ေတြကုိ ပုိေၾကာက္လုိ႔ေပါ့ သမီးရယ္လုိ႔ ေျဖတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ေက်ာင္းက တခ်ဳိ႕ ေက်ာင္းဆရာေတြက ေက်ာင္းသူေတြကုိ သင္ဖုိ႔ ျငင္းဆုိလာတယ္။ အစ္ၿပီးလုိ႔ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္တဲ့ေန႔မွာ အေဖ့ရဲ႕ ေက်ာင္းဂိတ္၀မွာ စာတစ္ေစာင္ ကပ္ထားတာကုိ ေတြ႕ရတယ္။ အဲဒီစာမွာ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ေက်ာင္းဟာ အေနာက္တုိင္းဆန္ၿပီး ဘာသာေရးကုိ ဆန္႔က်င္ေနတယ္။ မိန္းကေလးေတြကုိ စာသင္ၾကားေပးၿပီး ဘာသာေရးနဲ႔ မသင့္ေလ်ာ္တဲ့ ယူနီေဖာင္းေတြ ၀တ္ဆင္ေနၾကတယ္။ ဒီအတုိင္း ဆက္လုပ္ေနရင္ ခင္ဗ်ား ဒုကၡေတြ႕လိမ့္မယ္။ အဲဒီက်ရင္ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ေက်ာင္းသူေလးေတြ ခင္ဗ်ားအတြက္ ငုိၾကလိမ့္မယ္။ အစ္ၥလာမ္ဘာသာေရး စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံသူမ်ားလုိ႔ ၿခိမ္းေျခာက္ ေရးသားထား တယ္။ အေဖ့ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းက အေဖ့ကုိ ေနာက္မဆုတ္ဘဲရဲရဲရင့္ရင့္ ကုိယ့္ယုံၾကည္ခ်က္အတုိင္း ရင္ဆုိင္ဖုိ႔ အားေပးတယ္။ ဒီကိစ္ၥနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ အေဖက ေဒသ သတင္းစာ တစ္ေစာင္ျဖစ္တဲ့ အဇာဒိေန႔စဥ္ကုိ စာေရးတယ္။ “အစ္ၥလာမ္ ဘာသာေရး စြန္႔လႊတ္ အနစ္နာခံသူမ်ားသုိ႔ ခင္ဗ်ားတုိ႔ လုပ္တဲ့ အလုပ္ေတြဟာ အစ္ၥလာမ္ဘာသာရဲ႕ နည္းမွန္ လမ္းမွန္ေတြ မဟုတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ကေလးေတြကုိ ေဘးဒုက္ၡေတြမေပးပါနဲ႔။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ယုံၾကည္ကုိးကြယ္တဲ့ ဘုရားသခင္ဟာ သူတုိ႔ေလးေတြ ေန႔တုိင္း ရွိခုိးတဲ့ ဘုရားသခင္ပါပဲ။ လုိအပ္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အသက္ကုိ ယူႏုိင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြကုိ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း စာသင္ခြင့္ေပးပါ”

အေျပာင္းအလဲ လုိခ်င္တဲ့ မိန္းကေလး

၂၀၀၇ အကုန္ပုိင္းေလာက္မွာ အစုိးရစစ္တပ္ေတြ ဆြက္တ္ ေတာင္ၾကားကုိ ေရာက္ရွိလာတယ္။ တာလီဘန္ေတြနဲ႔ အစုိးရစစ္တပ္ေတြၾကား အျပင္းအထန္ တုိက္ပြဲေတြ ျဖစ္ၾကတယ္။ ဖာဇလူလာရဲ႕ ဌာနခ်ဳပ္ကုိ သိမ္းပုိက္ႏုိင္ၿပီး သူနဲ႔ သူ႔အဖြဲ႕ဟာ အနီးအနားက ေတာေတြ ေတာင္ေတြ ၾကားထဲ တိမ္းေရွာင္ ဆုတ္ခြာသြားရတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေဖက တာလီဘန္ေတြရဲ႕ ဆုတ္ခြာမႈဟာ ယာယီသာ ျဖစ္တယ္လုိ႔ ဆုိတယ္။ ၂၀၀၇ အကုန္မွာ အစုိးရစစ္တပ္က စစ္ဆင္ေရးေတြ ရပ္ဆုိင္းလုိက္ေပမယ့္ တာလီဘန္ေတြကုိ ဒီေဒသကေန အၿပီးတုိင္ မဖယ္ရွားႏုိင္ခဲ့ပါ။ ဖာဇလူလာရဲ႕ ေရဒီယုိ အစီအစဥ္ဟာ ဆက္လက္ ထုတ္လႊင့္ေနတုန္းပဲ ျဖစ္တယ္။ဖာဇလူလာက မိန္းကေလးေတြ ေက်ာင္းမသြားဘဲ အိမ္မွာ ေနသင့္တယ္လုိ႔ လႊင့္ဆုိၿပီး သူ႔ရဲ႕ လူေတြဟာ ညဘက္ ကာဖ်ဴးထုတ္ထားတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ေက်ာင္းေတြကုိ ေဖာက္ခြဲမႈေတြ စတင္ လုပ္ေဆာင္လာတယ္။ ရွ၀ါဇန္ေဂလုိ႔ ေခၚတဲ့ အစုိးရ မိန္းကေလးမူလတန္းေက်ာင္း ပထမဦးဆုံး ေဖာက္ခြဲခံရတယ္။ အေသခံဗုံးခြဲၿပီး အသတ္ခံရတဲ့ ရဲအရာရွိ ဂ်ာဗစ္ရဲ႕ အသုဘမွာ တာလီဘန္ေတြ ဗုံးေဖာက္ခြဲလုိ႔ သူ႔ရဲ႕ သားငယ္ အပါအ၀င္ အသုဘလုိက္ပုိ႔သူ လူေပါင္း ၅၅ ေယာက္ ေသဆုံးခဲ့ရတယ္။ အခုလုိ အၾကမ္းဖက္ ခံေနရတာေတြကုိ မေၾကာက္ဖူးလားလုိ႔ အေဖ့ကုိ ေမးေတာ့ “ညမုိးခ်ဳပ္တဲ့အခါ ေၾကာက္ရြံ႕မႈေတြ ျဖစ္လာေပမယ့္ နံနက္လင္းတဲ့အခါ သတ္ၱိေတြကုိ ျပန္လည္ ရွာေတြ႕လိမ့္မယ္ သမီး၊ ငါတုိ႔ေတြ ေၾကာက္လန္႔ မိတာေတာ့ အမွန္ပဲ၊ ဒါေပမဲ့ ငါတုိ႔ရဲ႕ အေၾကာက္တရားဟာ ငါတုိ႔ရဲ႕ သတ္ၱိထက္ မႀကီးမားေစရဘူး” လုိ႔ ကၽြန္မကုိ ျပန္ေျဖတယ္။ အဲဒီ ေနာက္ပုိင္းမွာ အေဖနဲ႔ သူ႕မိတ္ေဆြေတြဟာ ဘီဘီစီ ဗီြအုိေအ စတဲ့ ေရဒီယုိဌာနေတြရဲ႕ အင္တာဗ်ဴးေတြကုိ လက္ခံ ေျဖၾကားတယ္။ ဆြက္တ္က အျဖစ္အပ်က္ေတြ ဟာ အစ္ၥလာမ္ဘာသာနဲ႔ မကုိက္ညီဘူးလုိ႔ ရွင္းျပၾကတယ္။ ဆြက္တ္မွာ တာလီဘန္ေတြ ဆက္ရွိေနတာဟာ အစုိးရစစ္တပ္အရာရွိတခ်ဳိ႕ရဲ႕ ပါ၀င္မႈ မရွိဘဲ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ အစုိးရဟာ အစုိးရ မဟုတ္တ့ဲ အၾကမ္းဖက္ အဖြဲ႕အစည္းေတြရန္ကေန ျပည္သူေတြကုိ အကာအကြယ္ေပးဖုိ႔ ယုံၾကည္အားထားလုိ႔ မရဘူးလုိ႔ ကၽြန္မတုိ႔ေဒသရဲ႕ အေျခအေနေတြကုိ ရွင္းျပၾကတယ္။
လူထုရဲ႕ အသံတိတ္ဆိတ္ေနရင္ အေျပာင္းအလဲေတြ လည္း မျဖစ္ေပၚလာႏုိင္ပါ။ အေဖဟာ ကုိယ္ ယုံၾကည္ရာကုိ ရဲရဲရင့္ရင့္ ေျပာဆုိဖုိ႔ အၿမဲ အားေပးတယ္။ ကၽြန္မတုိ႔ ေက်ာင္းသူတခ်ဳိ႕ဟာ ATV Khyber ေခၚတဲ့ ပါရွ္တုိ တီဗီသတင္းဌာနကေန မိန္းကေလးေတြ ေက်ာင္းေတြကေန ႏုတ္ထြက္ေနရတာေတြဟာ ဘာသာေရး အမည္ခံ စစ္ေသြးႂကြေတြရဲ႕ ဖိအားေပးမႈေၾကာင့္ ဆုိတာကုိ အင္တာဗ်ဴး အစီအစဥ္ကေန ရွင္းျပ ေျပာဆုိၾကတယ္။ ပါကစ္ၥတန္ရဲ႕ အႀကီးဆုံး သတင္းဌာနျဖစ္တဲ့ ြနသ မွာလည္း ကၽြန္မရဲ႕ အင္တာဗ်ဴးေတြ ပါလာတယ္။ မိဘေတြက ခြင့္မျပဳတဲ့အတြက္ မိန္းကေလးေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား မီဒီယာေတြနဲ႔ အင္တာဗ်ဴး မေျဖရဲၾကပါဘူး။ ကၽြန္မကေတာ့ အားေပးေထာက္ခံတဲ့ အေဖရွိတဲ့အတြက္ ဒီအလုပ္ေတြကုိ လုပ္ႏုိင္ခဲ့တယ္။ လူငယ္ေတြမွာ သူတုိ႔နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြကုိ ေမးျမန္း ေျပာဆုိရဲရမယ္လုိ႔ အေဖက ဆုိတယ္။ အင္တာဗ်ဴးေတြ မ်ားမ်ား ေျဖေလ ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ေတြ ပုိမို ခုိင္မာလာတယ္လုိ႔ ခံစားရေလျဖစ္ၿပီး ေထာက္ခံမႈေတြလည္း ပုိရလာတယ္။ ကုိရန္က်မ္းစာထဲက အဆုိတစ္ခုမွာ အမွားဆုိတာ ထြက္ခြာ သြားရမွာျဖစ္ၿပီး အမွန္တရားသာ က်န္ရွိခဲ့ လိမ့္မယ္တဲ့။ ဖာဇလူလာ ဆုိတဲ့ လူတစ္ေယာက္က အကုန္လုံးကုိ ဖ်က္ဆီးႏုိင္စြမ္းရွိရင္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ကလည္း အေျပာင္းအလဲကုိ ဘာေၾကာင့္ မဖန္တီးႏုိင္ရမွာလဲ။

တုိင္းျပည္ရဲ႕ အနာဂတ္ကုိ တုိက္ခုိက္ျခင္း

၂၀၀၈ ေအာက္တုိဘာ ၇ ရက္ေန႔ ညမွာ ဆန္ဂုိတာ မိန္းကေလးေက်ာင္းနဲ႔ အိက္စယ္လ္ဆီယာ ေကာလိပ္ ေက်ာင္းတုိ႔ ဗုံးခြဲ ဖ်က္ဆီးခံရတယ္။ ၂၀၀၈ အကုန္ပုိင္းထိ ေက်ာင္းေပါင္း ၄၀၀ ေလာက္ တာလီဘန္ေတြ ဖ်က္ဆီးခဲ့ တယ္။ ဖာဇလူလာရဲ႕ လက္ေထာက္ ေမာင္လာနာရွားက ဇန္န၀ါရီ ၁၅ ရက္ ေနာက္ဆုံးထားၿပီး မိန္းကေလးေက်ာင္း ေတြ အကုန္ ပိတ္ရမယ္လုိ႔ ေရဒီယုိကေန ရာဇသံေပး ေျပာၾကားတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ အေဖ လူေတြကုိ ေျပာေလ့ရွိတဲ့ စကားတစ္ခုရွိတယ္။ ဆြက္တ္ေဒသက လူထုနဲ႔ ဆရာေတြဟာ သူတုိ႔ရဲ႕ ကေလးေတြကုိ ေနာက္ဆုံး စာသင္ခန္းတစ္ခန္း အထိ၊ ေနာက္ဆုံး ဆရာတစ္ေယာက္အထိ၊ ေနာက္ဆုံး ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ အထိ ပညာသင္ၾကားေပး သြားမယ္ဆိုတဲ့ စကားပါ။ တာလီဘန္ေတြ လာေရာက္ ပိတ္ပင္မွ ပညာေရးရဲ႕ အေရးပါမႈကုိ ကၽြန္မတုိ႔ ပုိမုိ နားလည္ လာတယ္။ ေက်ာင္းသြားတယ္၊ စာဖတ္တယ္၊ အိမ္စာ လုပ္တယ္ဆုိတာ လူငယ္ဘ၀ရဲ႕ အေလ့အထ တစ္ခုထက္ လူငယ္ေတြရဲ႕ အနာဂတ္ျဖစ္တယ္ ဆုိတာကုိ နားလည္ လာတယ္။ ေက်ာင္းေတြ ျပန္ဖြင့္လာႏုိင္လိမ့္မယ္လုိ႔ ကၽြန္မတုိ႔ ယုံၾကည္တယ္။ တာလီဘန္ေတြ ကၽြန္မတုိ႔ရဲ႕ စာအုပ္ေတြ ေဘာပင္ေတြကုိ သိမ္းသြားႏုိင္ေပမယ့္ ကၽြန္မ တုိ႔ရဲ႕ အေတြးအေခၚေတြကုိေတာ့ တားဆီးႏုိင္လိမ့္မယ္လုိ႔ မထင္ပါ။

သူရဲေကာင္းမေလး ဂူလ္မကုိင္ရဲ႕ ဒုိင္ယာရီ

တစ္ေန႔ အေဖ့ဆီ သူ႔ရဲ႕ မိတ္ေဆြ ဘီဘီစီ ေရဒီယုိ သတင္းေထာက္ အက္ဘဒူဟုိင္ကကာက ဖုန္းဆက္လာၿပီး ဆရာမတစ္ေယာက္ သုိ႔မဟုတ္ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ တာလီဘန္ လက္ေအာက္က ဘ၀အေၾကာင္းကုိ ဒုိင္ယာရီ ေရးေပးဖုိ႔ ရွာေနတယ္၊ လုပ္ေပးႏုိင္တဲ့သူ ရွိလားလုိ႔ ေမးျမန္းလာတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္း အေဖ ေျပာေနတာ ၾကားေတာ့ ကၽြန္မလုပ္လုိ႔ မရဘူးလားလို႔ အေဖ့ကုိ ခြင့္ေတာင္းၾကည့္မိတယ္။ အေဖက ကၽြန္မ လုပ္ခ်င္တယ္ ဆုိရင္ ခြင့္ျပဳေပမယ့္ တကယ္ နဖူးေတြ႕ ဒူးေတြ႕ စာေရးမယ္ ဆုိေတာ့ ဘယ္လုိ စရမွန္း မသိေလာက္ေအာင္ ကၽြန္မ အခက္အခဲေတြ အမ်ားႀကီး ေတြ႕ရတယ္။ ဟုိင္ကကာက ကၽြန္မဆီ ဖုန္းဆက္ၿပီး ကၽြန္မရဲ႕ တစ္ေန႔တာ အလုပ္ေတြ၊ အေသးအမႊားေလးကအစ နိစ္ၥဓူ၀ ႀကံဳရတဲ့ အခက္အခဲေတြ၊ ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြကုိ ေမးျမန္းၿပီး ကၽြန္မရဲ႕ စကားေတြကုိ သူက ျပန္ေရးေပးတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ဒုိင္ယာရီဟာ ဘီဘီစီ ႕မိက ဘာသာ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာမွာ အပတ္တုိင္း ပါလာတယ္။ ဟုိင္ကကာက ကၽြန္မကုိ အန္းဖရန္႔လုိ႔ ေခၚတဲ့ ၁၃ ႏွစ္ သမီး ဂ်ဴးမိန္းကေလး အေၾကာင္းကုိ ေျပာျပတယ္။ သူမဟာ နာဇီေတြ ရန္က ပုန္းေအာင္း တိမ္းေရွာင္ရင္း ဒုိင္ယာရီ ေရးခဲ့တယ္။ သူမ မိသားစု အဖမ္းခံရၿပီး နာဇီငရဲခန္းေတြမွာ ေသဆုံးခဲ့ရတဲ့ သူမရဲ႕ ဒုိင္ယာရီဟာ ႀကီးမားအဖုိးတန္တဲ့ သမုိင္းမွတ္တမ္း တစ္ခု ျဖစ္လာတယ္ ဆုိတာကုိ ေျပာျပတယ္။ ကၽြန္မကုိ ကာကြယ္တဲ့အေနနဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ ဒုိင္ယာရီကုိ ကုိရန္က်မ္းစာ အေထာက္အထားနဲ႔ စစ္ရဲ႕ ဆုိးက်ဳိး၊ လူသားေတြရဲ႕ ေမတ္ၱာ အေၾကာင္းကုိ ေျပာၾကားခဲ့တဲ့ ပါရွ္တြန္ ႐ုိးရာပုံျပင္ထဲက ဂူလ္မကုိင္ဆုိတဲ့ သူရဲေကာင္းမေလးရဲ႕ နာမည္ကုိ သုံးေစခဲ့ တယ္။

ဂူလ္မကုိင္ရဲ႕ ဒုိင္ယာရီဟာ လူေတြရဲ႕ စိတ္၀င္စားမႈ ရရွိလာၿပီး တခ်ဳိ႕ သတင္းစာေတြက ဒုိင္ယာရီထဲက စာပုိဒ္အခ်ဳိ႕ကုိ ပုံႏွိပ္ ေဖာ္ျပလာၾကတယ္။ ဘီဘီစီက ဒုိင္ယာရီကုိ မိန္းကေလး တစ္ဦးရဲ႕ အသံနဲ႔ ဖတ္ခုိင္းၿပီး ေရဒီယုိ အစီအစဥ္ တစ္ခုအေနနဲ႔ ထုတ္လႊင့္ခဲ့တယ္။ ကေလာင္သြားဟာ စက္ေသနတ္ေတြထက္ အင္အား ပုိရွိတာကုိ ကၽြန္မ နားလည္လာခဲ့တယ္။ နယူးေရာ့ခ္တုိင္းမ္က သတင္းမွတ္တမ္း႐ုိက္ကူးဖို႔ အေမရိကန္ ဗီဒီယုိ သတင္း ေထာက္ အဒမ္အယ္လစ္ရဲ႕ ဆက္သြယ္လာမႈကုိလည္း လက္ခံခဲ့တယ္။ အစေတာ့ သူက အေဖ့ကုိ ေက်ာင္းနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ေမးျမန္းဖုိ႔ ျဖစ္ေပမယ့္ ကၽြန္မနဲ႔ ေတြ႕ဆုံ ေျပာဆုိၿပီးေနာက္ ေက်ာင္းသူေလးေတြရဲ႕ အေၾကာင္းကုိပါ ကၽြန္မကုိ ကုိယ္စားျပဳၿပီး ထည့္သြင္း ႐ုိက္ကူးခဲ့တယ္။အဲဒီေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ ကၽြန္မဟာ ေရဒီယုိေတြ တီဗီ သတင္းဌာနေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ အစီအစဥ္ေတြမွာ ပါ၀င္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မတုိ႔ရဲ႕ အခြင့္အေရးေတြအတြက္ အမ်ား သိေအာင္ ေျပာဆုိ ေရးသား တုိက္ပြဲ၀င္ရင္းက ကၽြန္မတုိ႔ရဲ႕ အင္အားေတြကုိလည္း သိရွိလာခဲ့ရတယ္။ အေမကေတာ့ စုိးရိမ္စိတ္နဲ႔ အင္တာဗ်ဴးေျပာတဲ့အခါ ကၽြန္မရဲ႕ မ်က္ႏွာကုိ ကာထားဖို႔ ေျပာတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူေတြက မာလာလာဟာ ကေလးပဲ ျဖစ္တဲ့အတြက္ တာလီဘန္ေတြ အႏၲရာယ္ ျပဳခ်င္ရင္ေတာင္ အေဖ့ကုိပဲ ရန္ရွာလိမ့္မယ္လုိ႔ အေမ့ကုိ ႏွစ္သိမ့္ ေျပာဆုိၾကတယ္။

ေခါင္းေလာင္းေလးေတြ ျမည္လာၿပီ

အစုိးရနဲ႔ တာလီဘန္ေတြရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး အစီအစဥ္ ပ်က္ျပားၿပီးေနာက္ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ေမ အစပုိင္းမွာ ကၽြန္မတုိ႔ ေဒသတစ္၀ုိက္မွာ ရဟတ္ယာဥ္ အသံေတြ ေသနတ္သံေတြ ျပန္လည္ ဆူညံလာတယ္။မၾကာမီမွာ ကၽြန္မတုိ ့မိသားစုလည္း စစ္ေျပးဒုကၡသည္ေတြ အျဖစ္နဲ႔ ကၽြန္မတုိ႔ ခ်စ္တဲ့ ေျမကုိ ေခတၲ ခြဲခြာခဲ့ရတယ္။ဇူလုိင္လမွာေတာ့ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္က တာလီဘန္ေတြကုိ ဆြက္တ္ကေန အၿပီးတုိင္ ဖယ္ရွားလုိက္ႏုိင္ၿပီလုိ႔ ေၾကညာ တယ္။ ဂက္စ္ေတြ ျပန္လည္ ရရွိေနၿပီး ဘဏ္ေတြလည္း ျပန္ဖြင့္ေနၿပီလုိ႔ ေၾကညာတယ္။ အစပုိင္းမွာေတာ့ လူအေတာ္မ်ားမ်ားက အစုိးရရဲ႕ ေၾကညာခ်က္ေတြကုိ ယုံၾကည္မႈ သိပ္မရွိဘဲ ျပန္ဖုိ႔ တြန္႔ဆုတ္ေနၾကဆဲျဖစ္ေပမယ့္ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ေတာ့ စစ္ေျပးေရွာင္သူေတြ ျပန္လည္ ေရာက္ရွိလာၾကတယ္။ ဆြက္တ္လုိ လွပတဲ့ ေဒသကုိ ဘယ္သူေတြက အၾကာႀကီး ခြဲၿပီး ေနႏုိင္ၾကမွာလဲ။ ၾသဂုတ္ တစ္ရက္ေန႔မွာ ကၽြန္မတုိ႔ရဲ႕ ေက်ာင္းေခါင္းေလာင္းသံေလး ေတြ ျပန္ျမည္လာတယ္။ ေက်ာင္းအေဆာက္အအုံေတြကုိ တာလီဘန္ေတြ ဖ်က္ဆီးသြားလုိ႔ ရြက္ဖ်င္တဲေတြ ထုိးၿပီး ယာယီ စာသင္ခန္းေတြ ျပဳလုပ္ၾကရတယ္။ ဘီဘီစီက ဒုိင္ယာရီကုိ ကၽြန္မ ေရးတယ္ဆုိတာ အေတာ္မ်ားမ်ား သိေနပုံရတယ္။ တခ်ဳိ႕ဆီကေတာ့ သူ႔အေဖ ေရးေပးတာ ထင္တယ္ဆုိတဲ့ သေဘာမ်ဳိး ၾကားရတယ္။ ကၽြန္မတုိ႔ ေက်ာင္းအုပ္ မာရမ္က ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြကုိ မာလာလာကေတာ့ စကားေျပာေကာင္း႐ုံတင္မကဘူး၊ စာေရးဆရာေကာင္းတစ္ေယာက္ပါ ျဖစ္ေနၿပီလုိ႔ ေျပာျပ တာကုိေတာ့ ကၽြန္မစိတ္ထဲ ေက်နပ္ေနမိတယ္။

သမီးရဲ႕ မ်က္ေတာင္နဲ႔ ကမၻာႀကီးကုိ မလဲႏုိင္ပါ

၂၀၁၁ ေအာက္တုိဘာမွာ ကၽြန္မကုိ အမ္စတာဒမ္ အေျခစုိက္အဖြဲ႕က ေပးတဲ့ ကေလးမ်ား အခြင့္အေရးအတြက္ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုအတြက္ လ်ာထားျခင္း ခံရတယ္လုိ႔ အေဖ့ဆီကုိ အီးေမးလ္ ေရာက္လာတယ္။ကၽြန္မကုိ အာဖရိက ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဒက္စမြန္တူးတူး ကုိယ္တုိင္ လ်ာထားခဲ့တာလုိ႔ သိရတယ္။ ကၽြန္မ ဆုမရခဲ့ ေတာ့ စိတ္ပ်က္ေနတဲ့ အေဖ့ကုိ ကၽြန္မ လုပ္တာက စကားေျပာတာ စာေရးတာပဲ ရွိေသးတယ္။ ဆုရသြားတဲ့ သူေတြလုိ တကယ့္အလုပ္ ဘာမွ မလုပ္ရေသးဘူးလုိ႔ ကၽြန္မက ႏွစ္သိမ့္ရတယ္။ တစ္ေန႔ ေက်ာင္းမွာ သူငယ္ခ်င္း ေတြက မာလာလာေရ နင့္ကုိ ထိပ္တန္းဆုနဲ႔ ဆုေငြေတြ အမ်ားႀကီး ခ်ီးျမႇင့္လုိက္တယ္လုိ႔ ၀မ္းပန္းတသာ လာေျပာ ၾကတယ္။ ကၽြန္မကုိ ပါကစ္ၥတန္ရဲ႕ ပထမဦးဆုံး အမ်ဳိးသား ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆု ေပးအပ္လုိက္ၾကတယ္ ဆုိတာကုိ ကုိယ့္ ကုိယ္ကုိယ္ေတာင္ မယုံႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္ရတယ္။ ဆုေပးအပ္ ပြဲကုိ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္အိမ္ရာမွာ က်င္းပတာျဖစ္ၿပီး ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္က ကၽြန္မကုိ ဆုေပးအပ္ေတာ့ ကၽြန္မကလည္း သူ႔ကုိ ကၽြန္မတုိ႔ရဲ႕ လုိလားခ်က္ေတြကုိ ျပန္လည္ ေပးအပ္လုိက္တယ္။ ကၽြန္မတုိ႔ ေက်ာင္းေတြ ျပန္လည္ ထူေထာင္ ေဆာက္လုပ္ေပးဖုိ႔ရယ္၊ ဆြက္တ္မွာ အမ်ဳိးသမီးတက္ၠသုိလ္ ဖြင့္ေပးဖုိ႔ရယ္တုိ႔ကုိ လုိလားခ်က္ေတြထဲမွာ အဓိက ေတာင္းဆုိထားတယ္။ကၽြန္မရဲ႕ ေတာင္းဆုိခ်က္ေတြကုိ သူ အေလးထားၿပီး မလုပ္ေပးလည္း ကိစ္ၥ မရွိပါဘူး။ တစ္ေန႔မွာ ကၽြန္မ ႏုိင္ငံေရးသမားလုပ္ၿပီး ကုိယ္ လုိခ်င္ ျဖစ္ခ်င္တာေတြကုိ ကုိယ္တုိင္ လုပ္ေဆာင္မယ္လုိ႔ ရည္မွန္း ဆုံးျဖတ္ထားၿပီးပါၿပီ။ ဒီၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုကုိ ႏွစ္စဥ္ ၁၈ ႏွစ္ေအာက္ ကေလးေတြကုိ မာလာလာဆု ဆုိၿပီး ေပးမယ္လုိ႔ သိရတယ္။ အေဖကေတာ့ အသက္ထင္ရွား ရွိေသးသူရဲ႕ နာမည္နဲ႔ ဆုေပးတာကုိ သိပ္သေဘာမက်ဘူး။ အေမကေတာ့ ကၽြန္မ ေက်ာ္ၾကား လာတာေတြ ဆုရတာေတြဟာ ကၽြန္မအတြက္ အႏၱရာယ္ ျဖစ္လာမွာ အင္မတန္ စုိးရိမ္ေနရွာတယ္။ အေမဟာ ကၽြန္မလုပ္တဲ့ အလုပ္ေတြအတြက္ ဘယ္ေတာ့မွ ေနာင္တ မရခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဆုေတြ ခ်ီးျမႇင့္ခံရတဲ့အခါမွာ ကၽြန္မ သမီးေလးအတြက္ ဆုေတြ မလုိခ်င္ပါဘူး။ ကၽြန္မ သမီးကုိပဲ ကၽြန္မ လုိခ်င္တယ္။ ကၽြန္မသမီးေလး ရဲ႕ မ်က္ေတာင္တစ္ခု ကုိေတာင္ ကမၻာႀကီးနဲ႔ မလဲႏုိ္င္ပါဘူးလုိ႔ ၀မ္းပန္းတနည္း ေျပာရွာတယ္။

အေမ့ရဲ႕ စုိးရိမ္မႈေတြကုိ ပုိတယ္လုိ႔ေတာ့ ေျပာလုိ႔ မရပါဘူး။ အင္တာနက္ေပၚမွာ တာလီဘန္ေတြက ကၽြန္မကုိ ရန္ျပဳဖုိ႔ ၿခိမ္းေျခာက္ ေၾကညာထားတယ္လုိ႔ ၾကားရတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ သိပ္မပူပါဘူး။ လူတုိင္း တစ္ေန႔ေတာ့ ေသရမွာပဲ။ ကင္ဆာေရာဂါေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္ တာလီဘန္ ေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မလုပ္စရာရွိတာေတြကုိ ဆက္လုပ္ရမွာပဲ။ အေဖကေတာ့ ခဏ လႈပ္ရွားမႈေတြ မလုပ္ဘဲ ၿငိမ္ေနမလားလုိ႔ အႀကံေပး တုိင္ပင္တယ္။ အဲဒါေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ အေဖကုိယ္တုိင္ပဲ ကုိယ့္ရဲ႕ ယုံၾကည္ခ်က္ မွန္ကန္ရင္ ကုိယ့္အသက္ထက္ေတာင္ တန္ဖုိးရွိတယ္လုိ႔ ေျပာခဲ့တာ။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈကုိ မစြန္႔ပစ္ခဲ့ႏုိင္ဘူး။ အေမဟာ စုိးရိမ္လြန္းလုိ႔ ကၽြန္မကုိ ဘယ္ကုိမွ လမ္းေလွ်ာက္မသြားေစေတာ့ဘူး။ငါးမိနစ္ခရီးကုိေတာင္ လန္ခ်ားျဖစ္ျဖစ္ ဘတ္စကားျဖစ္ျဖစ္ စီးခုိင္းတယ္။ အေမ့ရဲ႕ စုိးရိမ္မႈေတြ တကယ္ ျဖစ္လာတဲ့ အဲဒီေန႔က အမ်ဳိးသားႏွစ္ေယာက္ လမ္းေပၚ တက္လာၿပီး ကၽြန္မတုိ႔ကုိ ေက်ာင္းႀကိဳပုိ႔တဲ့ ဒုိင္နာကားကုိ ႐ုတ္တရက္ ရပ္ေစခဲ့တယ္။ သူတုိ႔ မာလာလာ ဘယ္သူလဲ ဆုိတဲ့ ေမးခြန္းကုိ ကၽြန္မ ေျဖခြင့္ မရခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္မကုိသာ သူတုိ႔ စကားေျပာခြင့္ေပးခဲ့ရင္ သူတုိ႔ရဲ႕ သမီးေတြ ညီမေတြ အပါအ၀င္ ကၽြန္မတုိ႔ မိန္းကေလးေတြ ဘာေၾကာင့္ ေက်ာင္းသြားသင့္တယ္ ဆုိတာကုိ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကုိ ကၽြန္မ ေျပာဆုိ ရွင္းျပခ်င္တယ္။ ေက်ာင္းကားေပၚမွာ ေနာက္တစ္ေန ့အၿပီးလုပ္ရမယ့္ ေလ့က်င့္ခန္းအေၾကာင္းကုိ ေတြးေနမိတာကုိပဲ ကၽြန္မ ေနာက္ဆုံး သတိရမိေတာ့တယ္။

ဒုတိယ ဘ၀

ကၽြန္မ တာလီဘန္ေတြရဲ႕ ေသနတ္နဲ႔ လုပ္ႀကံမႈကုိခံရၿပီး တစ္ပတ္အၾကာ ေအာက္တုိဘာ ၁၆ ရက္မွာ ကၽြန္မ ႏုိးလာတယ္။ ကၽြန္မအိမ္နဲ႔ မုိင္ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ ေ၀းတဲ့ ဘာမင္ဟန္ အက္လီဇဘက္ ဘုရင္မေဆး႐ုံမွာ ေရာက္ေနၿပီး ကၽြန္မကုိ အသက္႐ွဴဖုိ႔ အကူအညီေပးေအာင္ လည္ပင္းထဲမွာ ႁပြန္ေခ်ာင္းေတြ တပ္ဆင္ထားတယ္။ ကၽြန္မ စကား ေျပာလုိ႔လည္း မရပါ။ ပထမဦးဆုံး ေတြးမိ တာကေတာ့ ဘုရားသခင္ရဲ႕ ေက်းဇူးေၾကာင့္ ကၽြန္မ အသက္ရွင္ေနေသး တယ္ ဆုိတာကုိပဲ။
ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မ ဘယ္ကုိ ေရာက္ေနတာလဲ။ ဘယ္သူက ကၽြန္မကုိ ဒီကုိ ေခၚလာတာလဲ။ ကၽြန္မ မိဘေတြ ဘယ္မွာလဲ။ အေဖေရာ အသက္ရွိေသးရဲ႕လား ဆုိတဲ့ ေမးခြန္းေတြ ကၽြန္မေခါင္းထဲကုိ တရစပ္ ၀င္လာတယ္။ ကၽြန္မ စာေရးဖုိ႔ စာအုပ္နဲ႔ ေဘာပင္ရေတာ့ ကၽြန္မ အေဖ ဘယ္မွာလဲနဲ႔ ကၽြန္မ အေဖမွာ ဒီေဆးကုသမႈေတြကုိ ေပးဖုိ႔ ပုိက္ဆံမရွိဘူးဆုိတာကုိ ေရးလုိက္တယ္။ ေဒါက္တာဖီ႐ုိနာက ကၽြန္မအေဖ ဘာမွ မျဖစ္ေၾကာင္းနဲ႔ ေဆးကုသမႈ ကုန္က် စရိတ္အတြက္ ပူစရာမလုိေၾကာင္း ေျပာတယ္။ ကၽြန္မ အသံျပန္ထြက္လာတဲ့ ေန႔မွာပဲ ေဒါက္တာေဂ်းဗစ္ဖုန္းကေန ကၽြန္မရဲ႕ မိဘေတြကုိ စကားေျပာခြင့္ရခဲ့တယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ အသံက တစ္မ်ဳိးႀကီး ျဖစ္ေနတယ္။ ေခါင္းလည္း ကုိက္ေနတယ္ လုိ႔ အေဖ့ကုိ ေျပာျပတယ္။ အေဖက အသံ ကေတာ့ တျဖည္းျဖည္း ေကာင္းလာမွာပါ။ ေခါင္းကုိက္တာ တျဖည္းျဖည္း မ်ားလာသလား၊ ေလ်ာ့သြားသလားလုိ႔ စုိးရိမ္တႀကီး ေမးတယ္။ ကၽြန္မ သူတုိ႔ကုိ အရမ္း မစုိးရိမ္ေစခ်င္တာနဲ႔ ကၽြန္မ အေျခအေန ေကာင္းပါတယ္။ ဘယ္ေတာ့ လာၾကမွာလဲလုိ႔ ေမးလုိက္တယ္။ သူတုိ႔လည္း လာဖုိ႔ကုိ တာ၀န္ရွိသူေတြ လုပ္ေနတာ ေစာင့္ဆုိင္းေနတယ္ လုိ႔ ဆုိတယ္။ ေနာက္ေန႔ေတြမွာ ကၽြန္မ မိသားစု လုိက္လာ ေတာ့မယ္လုိ႔ ၾကားရေတာ့ ကၽြန္မရဲ ့ေက်ာင္းလြယ္အိတ္ ယူလာေပးဖုိ႔နဲ႔ အိမ္ကုိ မသြားႏုိင္ေတာ့ရင္ မတ္လမွာ ေျဖဖုိ႔ စာေမးပြဲအတြက္ ဖတ္စာအုပ္ေတြ ၀ယ္လာေပးခဲ့ဖုိ႔ မွာလုိက္တယ္။ ကၽြန္မ အၿမဲတမ္း အတန္းထဲမွာ ပထမပဲ လုိခ်င္ခဲ့တာဆုိေတာ့ ေနမေကာင္းေပမယ့္ ရသေလာက္ စာဖတ္ရမယ္လုိ႔ စိတ္တင္းၾကည့္မိတယ္။

တာလီဘန္ေၾကာင့္ ကမၻာေက်ာ္ရၿပီ

မၾကာခင္မွာပဲ ကမၻာတစ္၀န္းက သတင္းေထာက္ေတြ၊ အစုိးရဌာန၀န္ႀကီးေတြ၊ သံတမန္ေတြ၊ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြ၊ ခရစ္ယာန္ဘုန္းေတာ္ႀကီးရဲ႕ တမန္ေတာ္ေတြေတာင္ ကၽြန္မ တက္တဲ့ ေဆး႐ုံကုိလာၿပီး ပန္းျခင္းေတြ ဆုေတာင္းကတ္ေတြ ခ်စ္စရာ အေမြးပြ႐ုပ္ကေလးေတြ ေခ်ာကလက္ဘူးေတြ ေပးၾကတယ္။ ကၽြန္မ ေနေကာင္းဖုိ႔ ဆုေတာင္းေပးတဲ့ ကမၻာတစ္၀န္းက လူေတြရဲ႕ ကတ္ေပါင္း ရွစ္ေထာင္ေလာက္အထိ ရခဲ့တယ္။ အဲဒီလုိ မ်ားျပားတဲ့ လက္ေဆာင္ေတြ ထဲက ကၽြန္မ တန္ဖိုး အထားဆုံးကေတာ့ ဘင္နီဇာဘူတုိရဲ႕ ကေလးေတြက ေပးတဲ့ သူမရဲ႕ ပ၀ါႏွစ္ခုပဲ ျဖစ္တယ္။ ကၽြန္မ အဲဒီပ၀ါေတြကုိ ရရခ်င္း ကၽြန္မရဲ႕ မ်က္ႏွာကုိ ႏွစ္ျမႇဳပ္ ထားလုိက္ၿပီး ရဲရင့္ႀကီးျမတ္တဲ့ သူမရဲ႕ ကုိယ္နံ႔ကုိ ႐ွဴ႐ႈိက္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားမိတယ္။ ၿဗိတိသွ် ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ေဂၚဒန္ဘေရာင္းက ကၽြန္မ မာလာလာဆုိတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္နဲ႔ ၂၀၁၅ မွာ ပညာသင္ခြင့္မရတဲ့ ကေလး မရိွေစရဆုိတဲ့ ေတာင္းဆုိခ်က္နဲ႔ စည္း႐ုံးလႈပ္ရွားမႈေတြ လုပ္ေဆာင္တယ္။ ေပါ့ပ္ အဆုိေက်ာ္ ဘီေယာင္ေစးက ကၽြန္မအတြက္ ဆုေတာင္းကတ္ ပုိ႔ေပးၿပီး သူမရဲ႕ ေဖ့စ္ဘုတ္မွာ ကၽြန္မပုံကုိ တင္ထားတယ္။ မက္ေဒါနားက ကၽြန္မအတြက္ ရည္စူးၿပီး သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ စပ္ဆုိတယ္။ ကၽြန္မ အႀကိဳက္ဆုံးမင္းသမီး အန္ဂ်ယ္လီနာ ဂ်ဳိလီက ကၽြန္မဆီကုိ ဆုေတာင္းစကား ေပးပုိ႔တယ္။တာလီဘန္ေတြ ကၽြန္မကုိ ပစ္သတ္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားခဲ့တာဟာ ကၽြန္မရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈကုိ ကမၻာသိေအာင္ သူတို႔ လုပ္ေပးခဲ့တာ ပဲလားလုိ႔ ကၽြန္မ ေတြးမိတယ္။

ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္၊ ဆရာတစ္ေယာက္၊ စာအုပ္တစ္အုပ္နဲ႔ ေဘာပင္တစ္ေခ်ာင္း
ကၽြန္မ ေဆး႐ုံက ဆင္းလုိ႔ ေနျပန္ေကာင္းလာၿပီးေနာက္ ကၽြန္မရဲ႕ ဘ၀နဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ ကမၻာႀကီးဟာ လုံး၀ ေျပာင္းလဲ သြားတယ္။ ကၽြန္မတုိ႔ ငွားေနထုိင္တဲ့ တုိက္ခန္းက စင္ေတြေပၚမွာ အေမရိက၊ အိႏ္ၵိယ၊ ျပင္သစ္၊ စပိန္၊ အီတလီနဲ႔ ႏုိင္ငံေပါင္းမ်ားစြာက ဆုတံဆိပ္ေတြနဲ႔ ျပည့္လုိ႔ေနတယ္။ကၽြန္မကုိ ႏုိဘယ္လ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုအတြက္ပါ လ်ာထားျခင္း ခံခဲ့ရတယ္။ သမုိင္းမွာ အသက္ အငယ္ဆုံး ႏုိဘယ္လ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆု အေလာင္းအလ်ာ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ကၽြန္မ အရင္တုန္းက ေက်ာင္းမွာ ရခဲ့တဲ့ ဆုတံဆိပ္ေတြကေတာ့ ကၽြန္မ ႀကိဳးစားအားထုတ္လုိ႔ ရရွိခဲ့တဲ့အတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ ရေပမယ့္ အခု ရတဲ့ဆုေတြအတြက္ေတာ့ ကၽြန္မ ေပးအပ္တဲ့ သူေတြကုိ လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ေက်းဇူးတင္မိတယ္။ ဒီဆုေတြ ဟာ ကေလးငယ္ေတြ အားလုံး ပညာေရးရရွိဖုိ႔ အလုပ္ေတြ အမ်ားႀကီး ဆက္လုပ္ရဦးမယ္ဆုိတာကုိ သတိေပးေနတယ္။ တာလီဘန္ေတြက ေသနတ္နဲ႔ ပစ္သတ္ခဲ့တဲ့ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ဆုိတာထက္ ပညာေရးအတြက္ တုိက္ပြဲ ၀င္ေနတဲ့ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ကၽြန္မကုိ ျမင္ေစ့ခ်င္တယ္။ ကၽြန္မ အသက္ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔မွာ နယူးေရာ့ခ္က ကမၻာ႔ကုလသမဂၢမွာ မိန္႔ခြန္းေျပာဖုိ႔ အခြင့္အေရးထူးကုိ ရခဲ့တယ္။ အဲဒီေန႔က ကုလသမဂၢ အခမ္းအနားမွာ ကၽြန္မ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့ ပန္းေရာင္၀တ္စုံေပၚမွာ ဘင္နီဇာဘူတုိရဲ႕ ပ၀ါျဖဴေလးကုိ သုိင္းၿခံဳ ထားလုိက္တယ္။ “ကၽြန္မတုိ႔ရဲ႕ စာအုပ္ေတြ ေဘာပင္ေတြကုိ ေကာက္ယူၾကပါစုိ႔၊ စာအုပ္ေတြ ေဘာပင္ေတြဟာ ကၽြန္မတုိ႔ အတြက္ အင္အားအႀကီးဆုံး လက္နက္ေတြပဲ။ ကေလး တစ္ေယာက္၊ ဆရာတစ္ေယာက္၊ စာအုပ္တစ္အုပ္နဲ႔ ေဘာပင္ တစ္ေခ်ာင္းဟာ ကမၻာႀကီးကုိ ေျပာင္းလဲေစႏုိင္တယ္” လုိ ့ကမၻာ့ေခါင္းေဆာင္ေတြကုိ ကၽြန္မ ေျပာၾကား ခဲ့တယ္။ကေလးငယ္ေတြ အားလုံး အခမဲ့ အေျခခံ ပညာေရးကုိ ရယူႏုိင္ေရးအတြက္ ႀကိဳးစားေပးၾကပါလုိ႔ တုိက္တြန္းခဲ့တယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ မိန္႔ခြန္းအၿပီးမွာ လက္ခုပ္သံေတြနဲ႔ အတူ အေမ ကေတာ့ မ်က္ရည္လည္ရြဲ ျဖစ္ေနတယ္။ အေဖကေတာ့ သမီးဟာ လူသား အားလုံးရဲ႕ သမီးေလးျဖစ္သြားၿပီလုိ႔ ဂုဏ္ယူစြာနဲ႔ ေျပာေလတယ္။

ကၽြန္မ မာလာလာပါ

တခ်ဳိ႕ေတြက ကၽြန္မကုိ ေက်ာ္ၾကားမႈေနာက္လိုက္တဲ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ျမင္ၾကတယ္။ ႏုိင္ငံျခားမွာ ျပည့္စုံ ခ်မ္းသာသြားရင္ တုိင္းျပည္နဲ႔ ပညာေရးအေၾကာင္းကုိ ေမ့သြားလိမ့္မယ္လုိ႔ ေျပာၾကတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ ကတိမတည္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတဲ့ တုိင္းျပည္က သူေတြ ကၽြန္မအေပၚ ဒီလုိ ျမင္တာကုိ အျပစ္မျမင္ဘဲ ကၽြန္မ နားလည္ႏုိင္ပါတယ္။ ကၽြန္မ သူတုိ႔ကုိ သိေစခ်င္တာက ကၽြန္မအတြက္ ေထာက္ခံမႈ ေတြကုိ ကၽြန္မလႈပ္ရွားမႈရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖစ္တဲ့ ပညာေရးနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ အသုံးျပဳခ်င္တာပါ။ ပညာေရးဟာ လူတုိင္း ရသင့္တဲ့ အေျခခံ အခြင့္အေရးပါ။ အေနာက္တုိင္း မွာသာ မဟုတ္ ကၽြန္မတုိ႔ရဲ႕ အစ္ၥလာမ္ဘာသာေရး မွာလည္း လူတုိင္း အသိပညာကုိ ရွာေဖြရမယ္လုိ႔ သင္ၾကားထားပါ တယ္။ ယေန႔ ကမၻာတစ္၀န္းမွာ ကေလး ၅၇ သန္းဟာ မူလတန္းေက်ာင္းကုိ မသြားႏုိင္ပါ။ ကၽြန္မတုိ႔ ႏုိင္ငံမွာ စာမတတ္သူ သန္းငါးဆယ္ရွိၿပီး အမ်ားစုဟာ အမ်ဳိးသမီးေတြ ျဖစ္တယ္။ ကၽြန္မ အခုလုိ ျမင့္မားတဲ့ အေျခအေနကုိ ေရာက္လာဖုိ႔ ဘုရားသခင္က ကူညီခဲ့သလုိ ႀကီးမားတဲ့ တာ၀န္ေတြလည္း ကၽြန္မကုိ ေပးအပ္ ထားတယ္။ အိမ္တုိင္း၊ လမ္းတုိင္း၊ ရြာတုိင္းမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေနေစခ်င္တာ ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္ကူးအိပ္မက္ပါ။ လူတုိင္း အၿပံဳးကုိယ္စီနဲ႔ မိသားစုေတြနဲ႔ အတူ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ရွိေနေစခ်င္တာ ကၽြန္မရဲ႕ ဆႏ္ၵပါ။ ကၽြန္မရဲ႕ ကမၻာကေတာ့ ေျပာင္းလဲသြားေပမယ့္ ကၽြန္မဟာ မာလာလာပါ ဆုိတာကေတာ့ ေျပာင္းလဲသြားမွာ မဟုတ္ပါ။

မာလာလာေရ...မင္းလုိ အဖိႏွိပ္ခံရသူေတြကုိယ္စား လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ႀကိဳးစားသူေတြ ႏုိဘယ္လ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုအတြက္ လ်ာထားခံရေတာ့ ငါတို႔ေတြ ၀မ္းသာဂုဏ္ယူစြာနဲ႔ ေစာင့္ေမွ်ာ္ ဆုေတာင္းေပးေနခဲ့ရတယ္။အဲဒီေန႔ ၂၀၁၃ ေအာက္တုိဘာ ၁၁ ရက္ေန႔က မင္ဂုိရာ ဆြက္တ္ေတာင္ၾကားေဒသက မင့္အတြက္ ဆုေတာင္း ေပးေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းသူေတြရဲ႕ ရင္ခုန္သံကုိ (လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္က ကုိယ္တုိင္ ႀကံဳခဲ့ရဖူးလုိ႔)တစ္ထပ္တည္း ငါတုိ႔ နားလည္ႏုိင္တယ္။ ႏုိဘယ္လ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုကို မင္း မရခဲ့ပါဘူး။ တာလီဘန္ေတြကေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ေၾကာင္း ေၾကညာခ်က္ေတြ ဘာေတြ ထုတ္လုိ႔။ အဖိႏိွပ္ခံရသူေတြ ဒီဆုကို မရရင္ ဖိႏိွပ္သူ အာဏာ႐ူးေတြ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကတာ ႐ုိးရာဓမၼတာပါ။ မင္းအတြက္ကေတာ့ ဆုရတာ မရတာက အေရးႀကီးမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ မင္း ယုံၾကည္ခ်က္အတြက္ အလုပ္ေတြ မင္း ဆက္လုပ္ေနဦးမွာပဲ။ မာလာလာ ဘယ္သူလဲလုိ႔ ေမးလာတဲ့ ေမးခြန္းေတြကုိ ရဲဲဲရဲရင့္ရင့္ မဆုတ္တမ္း မင္း ေျဖေနဦးမွာပဲ။ ကၽြန္မဟာ အဖိႏွိပ္ခံရမႈကုိ ႀကိဳးစားတြန္းလွန္ေနတဲ့ လြတ္ေျမာက္သူ မာလာလာ၊ ပညာေရးဟာ လူတုိင္း ရသင့္တဲ့ လူ႕အခြင့္အေရးလုိ႔ ယုံၾကည္တဲ့ မာလာလာ၊ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ ဆရာ တစ္ေယာက္ စာအုပ္တစ္အုပ္နဲ႔ ေဘာပင္တစ္ေခ်ာင္းဟာ ကမၻာႀကီးကုိ ေျပာင္းလဲေစႏုိင္တယ္လုိ႔ဆုိတဲ့ မာလာလာ၊ ဘင္နီဇာဘူတုိရဲ႕ မဆုံးေသးတဲ့ ခရီးကုိ ဆက္ေလွ်ာက္မယ့္ မာလာလာ၊ကမၻာတစ္၀န္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး မီးအိမ္ ထြန္းလင္း ေစခ်င္တဲ့ မာလာလာ၊ ယုံၾကည္မႈကုိ အသက္ထက္ ပုိတန္ဖုိးထားတဲ့ မာလာလာ၊ ကၽြန္မ မာလာလာပါ...။

From the book, I Am Malala by Malala Yousafzai with Christina Lamb

ဖိုးေဇာ္

ျပည္သူ႔ေခတ္ဂ်ာနယ္ အတြဲ - ၄၊ အမွတ္ - ၁၆၈ မွ ဆရာဖိုးေဇာ္၏ ေဆာင္းပါး ...

ျပည္သူ႔ေခတ္ Facebook စာမ်က္ႏွာမွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္

No comments: